|
|
|
|
|
Voor mijn lieve dochter Franka
Welkom
|
14 November 2011 | 12:30:06
Voor mijn lieve dochter Franka, die 15 november 2 jaar overleden is. Liefs van Mam.
Voor Franka
Welkom
|
14 November 2011 | 11:06:03
2 jaren geleden ging je weg ...
Zonder afscheid te nemen van ons
Ik mis je nog steeds vreselijk zeg
Franka soms wil ik je bellen ...
Maar ik weet dat je er niet zal zijn ...
Ik wil je nog zoveel vertellen
Waarom kan ik je niet bellen ...
wij hier jij daar
verdriet word steeds meer gemis
dat is wat er over is
Tinie
Twee jaar uit ons leven, maar niet uit onze gedachten !!
Welkom
|
11 November 2011 | 09:25:36
Ik staar omhoog en denk aan jou
In het zwarte gat van de nacht
Ik stel me voor dat jij daar bent
En gewoon tegen mij lacht
Ik zie je niet en ik hoor je niet
Maar doordat ik je zo mis
Ben ik van het feit doordrongen
Dat daar boven mij iets is
Ik sluit mijn ogen en beleef een intens moment
Ik weet gewoon, ik voel gewoon, dat jij er bent ...............
Liefs Ans.
Voor jou !!!!
Gedichten
|
05 Maart 2011 | 19:38:08
Lieve Franka
Maandag 7 maart zou je jarig zijn
en dit gedichtje maak ik met heel veel pijn
je bent veel in mijn gedachten
je zou van mij niets anders verwachten
je was mijn jongste zus
dat zal nooit veranderen, dus .....
ik zal je NOOIT vergeten,
dit wil ik je laten weten.
ik herdenk je Franka en zet me weer schrap
want het leven gaat maar door
ik zal altijd blijven denken
aan mijn zus die ik verloor
Liefs Ans.
Voor Franka
Gedichten
|
11 November 2010 | 15:24:06
Franka
Al weet ik dat je veilig bent
geborgen bij de Heer
de lege plaats blijft onvervuld
we zie je hier nooit meer
-Al weet ik dat je veilig bent
ik zoek en vind je niet
ik vraag het aan een lege lucht
of je mij hoort en ziet
-Al weet ik dat je veilig bent
mijn hart wil er niet aan
dat je, van ons
voorgoed bent heengegaan
-Al weet ik dat je veilig bent
we zien je hier nooit meer
maar als het donkert, zeg ik zacht
tot ziens, bij God de Heer! 
Tinie.
Voor mijn zus
Gedichten
|
08 November 2010 | 20:37:20
Franka
15 November stonden we in de kou
1 jaar is het nu bijna geleden en iedereen denkt nog steeds aan jou
Aan die tijd van vroeger , toen je nog bij ons was
Mijn hart is gebroken,net als een kapot glas.
Alleen nog een foto waar we naar kunnen kijken
Maar we kunnen jou in het leven niet meer bereiken
Je lichaam is verbrand tot as, maar je zal altijd bij me zijn
Ik gedraag me groot, maar van binnen voel ik me klein !!
Tranen die stiekem glijden
Ook al wil ik ze voor anderen vermijden
Ik hield van jou dat moet je weten
En ik zal mijn zus NOOIT vergeten
Nooit uit mijn hart en uit mijn gedachten
Ik zal nooit vergeten hoe we samen lachten.
Vier mensen heb je gelukkig gemaakt
Door hun jou organen te schenken
Ik weet zeker dat je nu over ons waakt
en ik beloof je, ik blijf ALTIJD aan je denken.
Ans.
Waarom moest je gaan ??
Gedichten
|
06 November 2010 | 18:22:07
*************************************************
Waarom moest je gaan ?
Wat had je misdaan?
Ik wou je niet kwijt!
Er was geen afscheid.
Zomaar dat bericht Jij bent er niet meer,
Steeds hoor ik dat.....keer op keer,
Het is waar het moest zo zijn.
Maar waarom ? Het doet zo,n pijn!
M,n hart is kapot.
Ik voel me zo rot...
Je bent nu daarboven, een engel ben jij.
Dat was je beneden al,maar toen was je bij mij
Mam
Hoe kan ik vertellen wat die hand betekende,
een hand die beschermde,de streek door mijn haar.
de hand die verwarmde,vertelde wat goed was,
uw hand die hield zoveel bij elkaar.
jouw moederhand die ik zovaak vasthield,
die als ik zou vallen zorgde dat ik bleef staan.
de hand die mij stuurde door het leven,
de vingers die wezen waarof ik moest gaan.
een hand die zwaaide als ik wegging,
die wenkte als ik binnenkwam,
me soms verwende of corrigeerde,
maar het altijd voor mij opnam.
hand in hand gingen we toen ik klein was,
hou goed vast blijf dicht bij mij.
die hand heeft mij nooit losgelaten,
gaf blind vertrouwen,hoorde erbij.
jouwmoederhand die blijft verbonden,
bedankt voor die lieve warme band.
en voor alles wat we samen hadden,
vooral die warme moederhand.
xxxxxxxxxxx
zie: groepslog.punt.nl
Hoi,ik ben de afgelopen week weinig aan de computer geweest.
Ik ben flink ziek geweest,en heb 8 dagen op bed gelegen.
Had vreselijke hoofdpijnen en een doof gevoel aan mijn hele linkerkant.
Gisteren ben ik naar de Neuroloog geweest,
en nu moet ik voor alle zekerheid door de scan.
Verder krijg ik therapie,om dat rare gevoel weg te halen.
Het is net alsof je bij de tandarts een verdovingsspuit hebt gehad,
maar dan over mijn hele linkerkant.
Mijn hoofdpijn is afgezwakt,maar niet weg.
De neuroloog vermoed dat ik een hele zware migraine-aanval heb gehad.
Maar om andere dingen uit te sluiten,laat hij een contrastscan van mijn hoofd maken.
Daar krijg ik nog een oproep voor.Allen vond hij het vreemd,
dat niet misselijk ben geweest en
geen last had van licht of geluid.
Wat eigenlijk bij migraine normaal zou zijn.
Nu weten jullie tenminste,
waarom ik nergens op gereageerd heb de afgelopen week.
Gr. Franka
Gemis
******
Het is heel fijn te weten
dat er mensen zijn die je niet vergeten
Die er voor je zijn door dik en dun
en je zoveel geluk en liefde gun
Die mensen kan je op vertrouwen
dat zijn diegene die van je houden
Zij laten zien wat ware vriendschap is
want dat is bij zovelen een gemis
Hallo allemaal op dzez sombere zondagmiddag.
Het lijken wel de donkere dagen voor Kerst.
Ik heb weer een mooi gedichtje.
Het zegt precies zoals het is.
Sommige mensen denken er anders over,
en juist voor hen is dit bedoeld.
Respecteer
Respecteer mijn gevoelens ,mijn leven,mijn doen.
Respecteer hoe ik ben,wie ik mag,wie ik zoen.
Respecteer wat ik vind,wat ik denk ,wat ik zeg.
Respecteer hoe ik me kleed,waar ik werk,waar ik voor sta waar ik voor vecht.
Respecteer wat ik kies ,al kies jij dat niet.
Respecteer mijn verschijning ,wat je ook ziet.
Ik draag wat ik mooi vind ,dat is wie ik ben.
Ik verander voor niemand,geen seconde,geen haar.
Dat vind je vast vreemd ,heel dom en ook raar.
Maar ik ben wie ik zijn wil en waar ik ook van hou.
Respecteer hoe ik ben,dan doe ik dat ook voor jou!
Jouw zonnetje
Welkom
|
09 Oktober 2009 | 17:25:39
Jouw zonnetje
Laat het zonnetje schijnen met jouw lach,
en herinner het mooiste van jouw dag,
geef de tijd om zwarte wolken te laten verdwijnen,
zodat jouw zonnetje met al haar kracht kan schijnen,
en er zullen tijden zijn vol regen,
maar ook dan kom je een lichtstraal tegen.
Want al voel je je eenzaam,zit je vol pijn
dat prachtige zonnetje zal er altijd zijn,
al is de lucht soms nog zo zwart,
je hebt de kracht diep in je hart,
de kracht om met die zon
jouw lucht weer blauw te maken,
de kracht om vanuit een diep dal
weer hoog in de lucht te geraken.
Dat zonnetje vinden is zo gemakkelijk nog niet,
als je al die zwarte wolken ziet,
maar al lijkt hij soms nog zo onzichtbaar,
het zonnetje staat altijd voor jou klaar,
je moet het alleen even zoeken,
En nee, die vind je echt niet in boeken,
je kan het vinden diep in je hart en erin geloven......
want dan kun jij weer mooi schijnen daarboven.
Soms heb je van die momenten,
leeg en ongekend
Alsof je rondloopt in de duisternis,
even niet meer weet wie je bent
Soms die ene steek in je hart,
het lege gevoel
Op zulke momenten zou je het liefst tegen jezelf zeggen..
houd je hoofd koel
Je raakt verstrikt in je eigen verdriet
Maar draagt zo goed je masker,dat er niemand is die het ziet
Telkens weer het zware gevecht klimmen over die hoge berg
Je houd jezelf op de been door te zeggen niet iedere dag is even erg
Het leven gaat maar door,soms niet altijd even fijn
Op zulke momenten vraag je je af
had het ook anders kunnen zijn?????
Cindy
zie: groepslog.punt.nl
Het ware geluk
Welkom
|
22 September 2009 | 20:30:58
Het ware geluk zit in jezelf,
dat kan geen mens je geven
Jij bent net als een elf,
je wordt heen en weer gedreven.
Hoop is wat je moet pakken,
elke dag opnieuw weer.
Laat de moed niet zakken,
al doet het soms nog zo zeer.
Leef in het heden,
en bepaal je eigen pad.
Raak nooit uitgestreden,
al heb je het soms helemaal gehad.
Het verleden heeft je geleerd,
te zijn wie je nu bent.
Al lijkt dit nog zo verkeerd,
het is pas fout als je het ontkent.
Verdriet en pijn zal je moeten leren dragen,
een plek geven is zo makkelijk gezegd.
Het helpt niet voordtdurend te klagen,
je grenzen worden constant verlegd.
Geniet van de dagen die je kunt dragen,
en kijk opnieuw uit naar elke dag.
Durf die gok met lef te wagen,
en besef dat je gelukkig leven mag.
Hallo allemaal
Ben ik weer even.
Ik wil jullie laten weten dat ik morgen al
voor een paar dagen naar Mam ga.
We hebben dan een lekker lang weekend samen.
Het word nog een paar dagen mooi weer,
dus kunnen we nog eens gaan wandelen.
Want wie weet wat het over 2 weken voor weer is.
Deze tijd is ook mooi hoor,
alle blaadjes die gaan verkleuren en zo.
Ik neem mijn fototoestel mee,
dus er volgen volgende week enkele foto's.
Ik zet er nog een mooi gedicht bij.
Ik wens jullie vast allemaal een heel fijn weekend.
Gr. Franka
weet
dat we zussen zijn
door dik en door dun
liefde en oorlog
ook al wens je wel eens iets anders
er is een band
tussen ons
die nooit zal verdwijnen
weet
dat we zussen zijn
en dat altijd
zullen blijven
elke ruzie
heeft een eind
en elk eind
heeft weer een nieuw begin
weet
dat we zussen zijn
want samen staan we sterk
weet
dat we zussen zijn
voor altijd en voor eeuwig
Dit gedichtje heb ik net gemaakt.
Afscheid nemen van iemand waarvan je houd
Maar het ging mis door een stomme fout
Nooit meer maak je dit ongedaan
We zullen apart verder gaan
Maar ergens blijft het altijd knagen
Zit ik me dingen af te vragen
Waarom alles zo gelopen is
Waarom ging toch alles mis
Ik weet dat ik een fout heb gemaakt
Al heb ik zelf ook niks gekraakt
Ik heb alleen maar meegedaan,
En dat kwam me heel duur te staan.
Ik heb nu spijt,maar het is te laat
Hiermee is niemand meer gebaat.
Ik ben te laat tot bezinning gekomen
En heb zo een Moeder haar Zoon ontnomen.
© Franka
Hallo
Hier ben ik weer even met een mooi gedichtje.
Ben het weekend weer bij Mam geweest.
Het was heel gezellig.
Groetjes van Franka.
Verdriet
Als het donker om je heen is
en je stikt van het verdriet.
Moet je aan iets prettigs denken,
ja duhhh zo makkelijk is dat niet.
Want als alle zorgen zomaar,
weer verdwijnen voor de zon,
waarom schijnt hij dan niet vaker,
zodat ik weer lachen kon.
Was het leven maar zo simpel,
zorgeloos en zonneschijn,
maar ik ga echt wel mijn best doen,
want ik haat het zo die pijn.
© Sandra Fase
Hallo
Hier een fotogedicht van mij.
Groetjes van Franka
zie: groepslog.punt.nl
Ik vond weer een mooi gedichtje.
Wil het graag delen.
zie: groepslog.punt.nl
Hallo,daar ben ik weer.
Ik heb een tijd niks aan mijn log gedaan,maar heb andere dingen aan mijn hoofd gehad.
Ik had een knobbel op mijn hoofd,en die is inmiddels verwijderd.
Bleek achteraf alleen maar een vetbult te zijn,maar was wel spannend even.
Verder ben ik nog steeds aan het sukkelen met mijn longen.
COPD,heb maandag weer een test gehad,en was wéér achteruit gegaan.
Tja,je kunt er niks aan doen,als je eigen aanpassen.
En uiteraard je eigen in acht nemen.
Nu werkt het weer ook niet echt mee momenteel.
Het is veel te vochtig,en dat voel ik wel.
Maar ik zeur niet hoor,we gaan gewoon door.
Lieve groetjes van Franka.
Mam
Wat wij samen hebben,
Is meer dan alleen gepraat.
Nooit vergeet ik meer jou tranen,
Als ik je na het weekend weer verlaat.
We hebben samen veel gelachen,
Maar zeker ook heel veel gehuild.
Zeker nadat ik Venray,
voor Dommelen had ingeruild.
Weet je Mam,ik ben heel dankbaar,
Voor al die dingen die ik met je deed.
We hebben samen echt genoten,
Ik hoop dat iedereen dat weet.
Samen naar dorp of naar de bossen,
Of naar Martin in Lelystad.
Wat we ook samen ondernamen,
We hebben altijd lol gehad.
Ik kwam eerst 1 keer in de maand,
Maar de tijd was veel te kort.
Nu is het eens in de 2 weken,
Ik weet dat het net zo gezellig word.
Ik hoop dat ik nog vele malen,
Een weekend met je delen mag.
En dat het altijd nog zo leuk blijft,
Als op die alleerste zaterdag.
Hier ben ik weer een keer met een mooi gedichtje.
Moeder
Ogen, die stralen naar ’t teer roze wiegje,
Ogen, die lachen naar ’t kindje zo kleen,
Ogen, die zeggen: Ik zal voor je waken;
Zó kijken moeder-ogen alleen !
Handen die werken; handen die brengen
Je veilig voor ’t eerst naar de schoolbanken heen;
Bezige, helpende, troostende handen,
Zó zijn de handen van moeder alleen !
En word je groter en kijk je bewuster
Naar ’t leven en streven om je heen,
Dan is ’t haar stem, die je waarschuwt en raad geeft;
Zó praten kun je met moeder alleen !
Een hart, dat steeds denkt: voor jou wil ik ’t beste;
Dat deelt in je blijdschap, dat mee lijdt in je smart;
Dat bidt voor een mooie gelukkige toekomst;
Zó is van binnen een moederhart !
Moeder, ‘k verlaat wel – ouder geworden –
Jou en je huis, dat is het aloude lied.
Maar, lieve moeder, jouw ogen en handen,
Jouw stem en je hart, die vergeet ik niet !
zie: groepslog.punt.nl
Dit is een gedicht wat ik op internet vond,
Ik vind het wel passen bij de gedachte aan mijn,
veel te jong gestorven,zus.
Foto van mijn zus,
Verstild beeld van een leven,
Een mens als gegeven.
Alleen nog tastbaar op papier,
Is de herinnering nog hier
Voorbij alle beloftes en dromen,
Rest slechts het vertrouwde voorkomen.
Een moment van aanwezig zijn,
Ontdaan van doorleefd verdriet en pijn.
De tijd heeft jou niet aangetast,
Je hebt je wezen hier niet aangepast.
Weg, uit het hier en nu, vergaan,
Ben je in een andere dimensie opgegaan
Het beeld toont mij jouw wezen;
In jouw blije ogen, kan ik lezen,
Dat geluk soms langs kwam,
Jou je zorgen even benam.
Weg ben je, waar naar toe,
Het eeuwig vechten moe.
Met een diepe zucht ten afscheid,
Beeindigde je de verloren strijd.
Gemis, een leegte, grote weemoed;
Mijn herinneringen zijn zo goed.
Saamhorigheid en gelijkenis
Waren in mijn leven van grote betekenis.
Op papier zoek ik jou,
Je aanwezigheid verdrijft even de kou;
In mij herkenning van onze band,
Een diep gevoel waarin ik nu verzand.
zie: groepslog.punt.nl
Hallo
Ik wil proberen hier een leuke pagina te maken.
Alles is nieuw voor mij,
dus er zal nog wel eens iets fout gaan.
Wie ben ik?
Mijn naam is Franka,
ik ben 54 jaar en getrouwd met Harrie.
We hebben 2 zonen van resp. 34 en 32 jaar.
En een dochter van 20.
Ze zijn allemaal uitwonend.
Onze grote schatten thuis zijn onze 2 hondjes.
Het zijn gewoon vuilnisbakkies,maar o zo lief.
Wij wonen in het mooie Brabant en wel in Dommelen.
Zo, nu weten jullie alvast iets van mij.
Ik zal een foto plaatsen,dan heb je een idee van wie ik ben.
Mijn Moeder,die 96 jaar is,heeft hier ook een puntje.
Nelliespuntje.punt.nl
Is echt de moeite waard om daar even langs te gaan.
Ook heb ik over haar een filmpje gemaakt,
die staat op mijn log.
Het heet ''Ode aan mijn Moeder''.
Franka
|
|
|
|
